42 kilometer door Rotterdam – Een gesprek met Jip Douglas

Rotterdam als decor

Dat ze juist in Rotterdam loopt, is geen toeval. “Ik ben geboren en getogen in Rotterdam,” vertelt Jip. “Ik vind het een prachtige stad en ik ben trots dat ik er vandaan kom.” De marathon van Rotterdam voelt voor haar als iets bijzonders. “Elk jaar is het zo spectaculair. Alle Rotterdammers komen langs de kant staan om de renners aan te moedigen. Het is iets wat je eigenlijk niet kunt missen.”

Wanneer hardlopen de stemmen stilzet

Voor Jip is hardlopen meer dan bewegen. Het is een manier om haar hoofd tot rust te brengen. “Mijn gedachten blijven vaak maar doordraven,” legt ze uit. “En als ik aan het hardlopen ben, zijn alle stemmen eindelijk even stil.”

Ze beschrijft hoe het haar laat opleven. “Ik voel me tien keer zo blij na het rennen.” Die ervaring gunt ze anderen ook. “Voor mensen die last hebben van veel negatieve gedachten zou ik zeker aanraden om een keer te gaan hardlopen. Al is het maar tien minuten.”

Naast de mentale rust merkt ze ook fysieke veranderingen. “Het is natuurlijk supergoed voor je lichaam, en ik merk dat ik veel meer energie heb door al dat rennen.”

Zorg dragen voor je mentale gezondheid

Op haar actiepagina schrijft Jip open over het worstelen met negatieve gedachten – in het verleden heeft ze daar meer last van gehad dan nu. “Door de jaren heen ben ik steeds meer gaan geven om mijn mentale gezondheid,” zegt ze. “Ik weet hoe lastig het kan zijn als alles om je heen wegvalt en je je ontzettend alleen voelt.”

Ze weet ook hoe moeilijk het is om hulp te vragen. “Ik weet hoe ongelooflijk lastig het is om je gehoord te voelen, of om überhaupt te vragen om hulp.” Juist daarom zet ze zich in voor mentale gezondheid. “Door mijn verhaal openbaar te maken hoop ik dat mensen weten dat je geholpen en gezien kunt worden. En dat je er echt niet alleen voor staat.”

Blijf praten, blijf schrijven

Wanneer Jip zich richt tot mensen die nu midden in die worsteling zitten, kiest ze haar woorden zorgvuldig. “Vind iemand die je vertrouwt en praat alsjeblieft met diegene,” zegt ze. “Er zijn zoveel jongeren en volwassenen die zich hetzelfde voelen als jij op dit moment.”

Ze benadrukt dat hulp mogelijk is. “Je kunt echt geholpen worden. Blijf alsjeblieft praten, of schrijf je gedachten uit op papier.” Zelf heeft ze daar veel aan gehad. “Ik heb schriften vol met mijn gedachten. Het is zo fijn om het even uit je hoofd te zetten.”

Haar boodschap is helder en warm: “Je bent echt niet alleen.”

Een duwtje richting het licht

Met haar actie hoopt Jip meer te bereiken dan alleen een geldbedrag. “Ik hoop dat mensen mijn verhaal zien en denken: ‘Hé, ik voel me ook zo. Wat fijn dat ik niet alleen ben.’” Ze wil jongeren en volwassenen dat ene duwtje geven dat soms nodig is. “Om zich uit te spreken over hun problemen, en om te zien dat de strijd in je hoofd niet blijvend is en verminderd"

Aan wie nog twijfelt over in actie komen voor het 113 Fonds

Tot slot richt ze zich tot leeftijdsgenoten die overwegen om ook in actie te komen, maar de stap nog niet hebben gezet. Haar antwoord is direct. “Doe het! Het kan alleen maar positief uitpakken.” Ze voegt er met een knipoog aan toe: “Niet geschoten is altijd mis. Je leeft maar één keer, dus pak die kans.”

Op die manier loopt Jip haar marathon: vastberaden en met de overtuiging dat elke stap – hoe zwaar ook – verschil maakt.

Je kunt hier de actie van Jip steunen.