De weg naar een Ironman - Een gesprek met Jaimy Meyer

Ondertussen liep zijn studieloopbaan vast. Hij wisselde twee keer van opleiding en stond er bij zijn derde opnieuw slecht voor. "Ik had bijna te weinig studiepunten om door te mogen."

Hoe verder hij wegzakte, hoe minder hij nog om zichzelf gaf. "Ik kon nauwelijks een trap oplopen zonder buiten adem te zijn. Maar eerlijk gezegd maakte dat me niet uit. Ik dacht: waarom zou ik gezond willen leven als ik er eigenlijk niet meer wil zijn?"

De moeilijkste stap was hulp vragen

In 2022 besloot hij dat het anders moest. Dat betekende niet dat alles ineens beter werd. Ook hulp zoeken bleek een zoektocht op zich. Het duurde even voordat hij een psycholoog vond bij wie hij zich echt veilig voelde. Toch kijkt hij nu terug op die periode als de fase waarop zijn leven langzaam een andere richting kreeg.

"Ik heb ervaren dat de enige die jezelf uiteindelijk kan redden, jij zelf bent. Maar dat betekent niet dat je het alleen hoeft te doen."

Dat verschil vindt hij belangrijk. Volgens hem zijn er vaak veel mensen die willen helpen, maar moeten ze wel weten dat iemand hulp nodig heeft. "Je moet soms zelf de moed hebben om die hulp te vragen. Ik denk dat dat misschien wel het moedigste is wat iemand kan doen. Erkennen dat het niet goed gaat en dit delen met iemand in je omgeving."

Niet langer vluchten voor mijn gedachten

In 2023 ontdekte hij een nieuwe uitlaatklep. Waar alcohol jarenlang een manier was geweest om zijn gedachten te ontwijken en te vluchten voor zijn problemen, zorgde sporten ervoor dat hij ze onder ogen kon zien. Jaimy begon met krachttraining, maar ontdekte al snel de aantrekkingskracht van hardlopen en andere duursporten. Hij merkte dat hij tijdens het sporten iets vindt wat er een lange tijd niet is geweest. "Tijdens het hardlopen vind ik kalmte. Op een gegeven moment kom ik in een soort flow waarin ik mijn gedachten niet meer probeer weg te drukken, maar ze juist de ruimte geef. Daardoor ervaar ik veel meer rust in de rest van mijn dag."

Voor Jaimy werd sporten dus veel meer dan het alleen werken aan een betere conditie. Het transformeerde naar een dagelijkse oefening in aanwezig zijn. Niet weglopen voor moeilijke gevoelens, maar ze tegemoet treden.

"Het is een manier om mezelf telkens opnieuw te laten zien dat ik sterker ben dan mijn gedachten."

Hoe gaat het écht met je?

Met zijn sponsoractie wil hij natuurlijk zoveel mogelijk geld ophalen voor het 113 Fonds. Maar hij vindt het ook belangrijk dat hij met zijn verhaal en actie gesprekken losmaakt bij anderen.

"We vragen elkaar heel vaak hoe het gaat, maar meestal uit beleefdheid. Als iemand vervolgens eerlijk zegt dat het niet goed gaat, zijn we ineens verrast." Jaimy wil graag zien dat er meer mensen leren om die vraag uit oprechte belangstelling stellen. Niet omdat het sociaal gewenst is maar omdat we werkelijk willen weten hoe het met iemand gaat.

"Juist doordat we het vaak automatisch vragen, voelen mensen zich soms bezwaard om eerlijk antwoord te geven. Dat maakt de eenzaamheid alleen maar groter."

De finish is pas het begin

Als hij denkt aan de finish in Vichy, moet hij lachen. "Ik denk vooral dat ik een groot gevoel van glorie zal hebben. Alsof ik de hele wereld aankan." En misschien, voegt hij toe, ook een beetje opgelucht. “Dat ik voorlopig niet meer meerdere keren per week het zwembad in hoef.” Maar nieuwe sportieve dromen en uitdagingen? "Ik probeer steeds meer in het moment te leven. Dat klinkt misschien als een cliché, maar voor mij werkt het echt. Ik geniet veel meer van de dingen die op mijn pad komen."

Toch weet hij nu al dat de finish pas het startpunt zal zijn naar meer. Hij kijkt met nieuwsgierigheid naar wat er nog komt. Een ultramarathon lonkt al aan de horizon. De Marathon des Sables en zelfs de loodzware MOAB 240 staan op zijn verlanglijstje.