Rennen om de stilte te doorbreken – Een gesprek met Remond Wulff
9 maart 2026
Op 15 maart 2026 staat Remond Wulff aan de start van de halve marathon van Den Haag. 21,1 kilometer. Hij rent voor het 113 Fonds, om geld op te halen voor suïcidepreventie. Deze kilometers zijn meer dan alleen een sportieve uitdaging. Ze zijn een teken van wat er kan gebeuren wanneer de stilte wordt doorbroken.
Negen jaar geleden zag zijn leven er heel anders uit.
Een strijd die niemand zag
Wanneer Remond terugdenkt aan die periode, raakt het hem nog steeds. Voor de mensen om hem heen was er ogenschijnlijk niets aan de hand. “Wat er diep van binnen in mij omging hield ik verborgen voor de buitenwereld.”
Het leek alsof iedereen om hem heen zonder moeite het leven tegemoet ging. Hij begreep niet waarom hij het dan als zo’n worsteling ervaarde. Wat hij voelde, de gedachten over het leven en de dood, durfde hij niet te delen. “Ik was bang om anderen te laten schrikken, bang dat ze zich zorgen zouden maken.” Hij was bang dat de gedachten aan zelfdoding ‘echt’ zouden worden door ze uit te spreken.
Remond zag toen niet in dat hij dieper in de put raakte door het voor zichzelf te houden. Op een dag zag hij geen andere uitweg meer. Het einde van het leven leek de enige uitweg. “Het praten kwam daarna pas.”
Wat er veranderde toen hij begon te praten
Die gesprekken veranderden alles. Hulp kwam van alle kanten. Vrienden, familie en collega’s boden nabijheid en deden zelf een boekje open. “Doordat zij deelden hoe zij zich voelden lukte het mij om te delen hoe ik mij voelde.” Met hulp van een psycholoog leerde hij beter herkennen wat hij precies voelde, waarom hij zich zo voelde en kreeg hij handvatten om daar richting aan te geven. Naarmate hij meer praatte groeide er hoop.
“Ik kreeg ruimte om richting te geven aan mijn leven. Door te praten is mijn binnenwereld mijn buitenwereld geworden. Het heeft me doen inzien dat ik mijn ervaringen en emoties niet hoef te verbergen; als ik een slechte dag heb kan ik dat delen.”
Remond ontdekte dat een ander de problemen niet hoeft op te lossen; het helpt al om het uit te spreken. De vriendelijke steun van familie, vrienden en collega’s maakte het makkelijker om ermee om te gaan.
Hoe het nu met hem gaat
Tegenwoordig gaat het goed met hem. Beter dan hij zich destijds had kunnen voorstellen. “De meeste dagen lijkt mijn positieve humeur een garandeerde vanzelfsprekendheid. Op de dagen dat een goed gevoel even zoek is voel ik mij in staat om daarmee om te gaan, en durf ik erop te vertrouwen dat het niet lang zal duren.” Iedereen heeft weleens een slechte dag. “Maar gedachten over de dood en ideeën dat alleen de dood verlichting kan brengen, die zijn al lang verleden tijd.”
Omdat somberheid vroeger afwisselend aanwezig was, hield hij er rekening mee dat er weer een donkere periode zou komen. Inmiddels is dat al enkele jaren niet meer het geval, en houdt het hem niet meer bezig. “Ik heb mijn passie gevonden in mijn werk, ben omringd met lieve vrienden en familie, en fantastische collega’s. Ik geniet met volle teugen van elke dag van de week, en elke keer als ik mij dat realiseer maakt me dat alleen maar vrolijker.”
Waarom hij rent voor 113
In maart komt hij in actie voor het 113 Fonds. Niet alleen om geld op te halen, maar ook om aandacht te vragen voor iets wat hem persoonlijk raakt: het gesprek voeren over suïcidale gedachten. Hij heeft er zelf enorm veel aan gehad dat anderen met hem in gesprek gingen. Zelf lukte het hem niet om dat gesprek te beginnen. Niet met de huisarts. Niet met naasten. Zelfs 113 durfde hij niet te benaderen.
De meeste mensen die zich eenzaam voelen en denken aan zelfdoding hebben waarschijnlijk naasten om zich heen. “Als je de signalen niet ziet en als je van beide kante niet weet hoe je het gesprek moet opstarten kan er nooit ruimte ontstaan om de gedachten te bespreken.” Dat moet anders, want het gesprek kan het verschil maken. Dat weet hij uit eigen ervaring.
De halve marathon als uitdaging
Het idee om mee te doen aan de halve marathon ontstond in gesprek met vrienden. “Een halve marathon, dat moeten we toch een keer samen hebben gedaan.” Zogezegd, zo gedaan. “Met collega’s heb ik toen erg gelachen, want over het idee dat ik dat zou kunnen waren de meningen wat verdeeld.” Het was een collega die daarna opperde om voor een goed doel geld op te halen, dat leek hem een goed idee. 113 was snel gekozen. “Ik ben heel blij dat ik hulp heb kunnen krijgen, en doe daar graag iets voor terug. Een halve marathon is voor mij zeker geen vanzelfsprekendheid, maar er is voor mij geen doel meer waard om mijn best voor te doen.”
Wat zal er door hem heen gaan wanneer hij over de finish rent? “Opluchting. Blijdschap. En trots.” Opluchting omdat hij het heeft gehaald. 21,1 kilometer vraagt om doorzettingsvermogen. Blijdschap en trots op zichzelf. Op iedereen die heeft bijgedragen. Negen jaar geleden leek het einde van het leven de enige uitweg. Nu rent hij bewust vóór het leven.
Aan wie zich nu alleen voelt
Tot slot richt Remond zich tot iedereen die zich nu in diezelfde eenzame stilte bevindt. Die stilte waar hij negen jaar geleden in zat.
“Het kan ongelofelijk eng zijn om een ander uit te nodigen in je innerlijke belevingswereld, waarin je in stilte met je gedachten bent. Het voelt misschien zo, maar je bent niet alleen.”
Volgens Remond zijn er altijd mensen die je willen begrijpen en die je willen helpen. Er zijn mensen die zich ooit zo hebben gevoeld, en nu niet meer. Net als hij. “Praten lijkt misschien enger dan wat niet-leven zou kunnen zijn. Maar door te delen zul je herkenning vinden.”
Praten helpt.
Doorbreek de stilte.
Kom ook in actie!
Wil je ook bijdragen aan onze missie, alleen of als team? Dat kan makkelijker dan je denkt! Ook bedrijven, scholen, verenigingen en serviceclubs kunnen op een creatieve manier helpen.
Organiseer een sponsorloop, ga een sportieve uitdaging aan of bedenk je eigen actie.
