Het taboe moet eraf, een gesprek met Kjell Boele
8 april 2026
De meeste mensen die Kjell ontmoeten, zien een jonge man die zijn leven op orde lijkt te hebben. Zelf weet hij hoe anders het voelde vanbinnen. Hoe hij jarenlang probeerde te voldoen aan verwachtingen, van anderen, maar vooral van zichzelf, en daarin langzaam de verbinding met zichzelf verloor. Tot het punt waarop hij dacht dat er geen andere uitweg meer was en begon na te denken over zelfdoding.
De lat die nooit naar beneden mocht
Als kind leek alles vanzelf te gaan. Kjell was hoogbegaafd en haalde op de basisschool moeiteloos negens en tienen. Fouten maken hoorde daar niet bij. Sterker nog, het voelde alsof het niet mocht. “Falen was geen optie,” zegt hij. Hij werd gebruikt als voorbeeld: kijk eens hoe goed hij het doet. Maar wat van buitenaf als compliment klonk, nestelde zich vanbinnen als overtuiging.
Toen hij later op de middelbare school een onvoldoende haalde, durfde hij dat niet te vertellen. “Alsof ik daarmee ook mezelf zou teleurstellen.” Langzaam verschoof er iets. Waar eerst vertrouwen zat, kwam druk. Waar eerst vanzelfsprekendheid zat, ontstond angst om niet meer te voldoen.
Iedereen gelukkig, behalve hijzelf
In zijn tienerjaren paste Kjell zich steeds meer aan anderen aan. Hij wilde niemand teleurstellen. Wilde dat iedereen zich goed voelde. En zonder dat hij het doorhad, verdween hij daarin zelf naar de achtergrond. “Ik wilde iedereen gelukkig maken en vergat mezelf.”
Hij had vrienden, hij was niet alleen — en toch voelde het zo. Vanbinnen groeide een gevoel van eenzaamheid dat steeds moeilijker te negeren was. Alsof er een afstand zat tussen wie hij was en wie hij dacht te moeten zijn. Die spanning bleef zich opstapelen, tot negatieve gedachten langzaam de overhand namen.
Een moment waarop het stilvalt
Wat begon als twijfel, werd donkerder. Op een gegeven moment bereikte hij een punt waarop hij niet meer verder wilde leven. “Ik kreeg het gevoel dat ik het niet meer verdiende om te leven. Dat ik juist pijn verdiende.”
Het zijn woorden die hij rustig uitspreekt, maar die blijven hangen. Omdat ze laten zien hoe ver iemand van zichzelf verwijderd kan raken, zonder dat de buitenwereld het ziet.
De eerste keer dat hij het uitsprak
In 2022 gaat hij met twee vrienden naar Praag. Ondanks hoe het met hem gaat, besluit hij toch mee te gaan. Daar, op een moment dat hij zelf omschrijft als “een beetje dronken”, gebeurt iets wat hij daarvoor nooit had gedaan. “Ik vertelde ze toen voor het eerst wat er in mij omging.”
Zijn vrienden schrikken. Maar juist die reactie doet iets met hem. Voor het eerst ontstaat er een andere gedachte. Het is geen grote doorbraak. Geen directe oplossing. Maar het is wel een eerste scheur in het idee dat hij er niet toe doet.
De drempel naar hulp
Terug in Nederland besluit hij hulp te zoeken. Een stap die voor veel mensen vanzelfsprekend klinkt, maar voor hem allesbehalve dat was. Via de website van 113 ontdekt hij dat hij anoniem kan chatten. Daar komt hij in contact met Fenna. “Zij luisterde echt en gaf me het gevoel dat ik ertoe doe. Dat ik hulp verdien.”
Het is een klein begin, maar wel een belangrijk begin. Ze moedigt hem aan om naar een psycholoog te gaan. Na lang twijfelen zet hij die stap. Met schaamte. Met onzekerheid.
“Ik vond het eng en schaamde me ervoor.”
Blijven, terwijl je eigenlijk wilt stoppen
De eerste gesprekken met de psycholoog verlopen stroef. Hij twijfelt aan zichzelf, maar ook aan het proces. “Ik zei meerdere keren dat ze haar tijd aan het verspillen was aan mij. Dat anderen haar harder nodig hadden.”
Achteraf herkent hij dat patroon: opnieuw zichzelf wegcijferen. Toch gebeurt er iets wat hij zelf niet had verwacht. Zijn psycholoog laat hem niet los. Zelfs wanneer ze dat volgens hem eigenlijk wel zou moeten. “Ze vond mij blijkbaar de moeite waard om voor te vechten.”
Die overtuiging — dat iemand anders in hem blijft geloven, zelfs wanneer hij dat zelf niet kan — wordt een kantelpunt. Er volgen talloze gesprekken. Geen snelle verandering, geen rechte lijn omhoog, maar een proces waarin langzaam iets begint te kantelen.
Hij komt tot een inzicht dat alles in een ander licht zet. “Het was niet zozeer dat ik niet meer wilde leven, maar dat ik niet meer wilde leven zoals ik dat deed.” Zijn psycholoog stelt een vraag die blijft hangen: wordt het niet tijd dat je jezelf op de eerste plaats zet?
Het antwoord komt niet meteen. Maar uiteindelijk wel.
Hij begint voor zichzelf op te komen. Voorzichtig, stap voor stap. Met de angst dat hij mensen zal verliezen. Maar dat gebeurt niet.
Een andere manier van kijken
Vandaag de dag is er veel veranderd. Niet alleen in wat hij doet, maar vooral in hoe hij naar zichzelf kijkt. “Ik heb veel meer respect voor mezelf gekregen en durf dat ook bij anderen af te dwingen.” Het zijn woorden die laten zien dat herstel niet alleen gaat over je beter voelen, maar ook over jezelf anders leren zien.
Van overleven naar betekenis geven
Wat volgt, is een behoefte om iets terug te doen. Om zijn ervaring niet alleen voor zichzelf te houden. Samen met de gemeente Ridderkerk werkt hij aan het plaatsen van plaquettes op bankjes, op stille plekken. Met een boodschap die mensen uitnodigt om te praten over zelfdoding – en met een verwijzing naar 113. “Het taboe moet eraf,” zegt hij.
Daarnaast loopt hij de marathon van Rotterdam op 12 april. Niet alleen als sportieve uitdaging, maar als manier om aandacht te vragen en geld op te halen.
De marathon als symbool
Vorig jaar liep hij de marathon voor het eerst. Toen merkte hij dat hij zichzelf had onderschat. Dat hij meer in zich had dan hij dacht. Dit jaar loopt hij het niet alleen voor zichzelf, maar ook voor anderen. Voor jongeren die zich voelen zoals hij zich ooit voelde.
Wanneer hem wordt gevraagd wat hij hoopt te voelen bij de finish, glimlacht hij. “Ik hoop dat ik trots kan zijn.” Trots, niet alleen op de prestatie, maar op wat het vertegenwoordigt. “Dat ik mijn steentje heb bijgedragen aan het helpen van jongeren die in dezelfde situatie zitten als ik toen. En dat ik kan laten zien: het kan wél. Je kunt er weer uitkomen.”
Kom ook in actie!
Wil je ook bijdragen aan onze missie, alleen of als team? Dat kan makkelijker dan je denkt! Ook bedrijven, scholen, verenigingen en serviceclubs kunnen op een creatieve manier helpen.
Organiseer een sponsorloop, ga een sportieve uitdaging aan of bedenk je eigen actie.
